Kawa i cyfry

[prettyianthe]

Liczby są moją codziennością. Od piętnastu lat pracuję w księgowości. Faktury, deklaracje, podatki, bilanse. Wszystko musi się zgadzać co do grosza. Godziny przed ekranem z kalkulatorem w jednej ręce i długopisem w drugiej. Życie w szarości, między kolumnami a sumami kontrolnymi.

Ten wtorek był jak każdy inny. Wstałem o 6, wypiłem kawę, przeczytałem wiadomości. Do biura o 7. Dzień zapowiadał się długo – zamknięcie miesiąca, raporty do wysłania, klienci, którzy nie odbierają telefonów. Normalnie – księgowy raj.

O 16 zamknąłem laptopa. Byłem zmęczony, ale nie tak, żeby od razu spać. Taki zmierzchowy stan, kiedy nie masz siły na nic ambitnego, ale też nie chcesz po prostu siedzieć. Żona poszła na zajęcia jogi. Dzieciaki na trening. Mieszkanie puste.

Zrobiłem sobie kolejną kawę – czarną, bez cukru. Usiadłem przy stole w kuchni. Włączyłem telefon. Przejrzałem służbowe maile – nic pilnego. Potem prywatne – rachunki, newsletter z empiku, jakieś promocje. Nuda. Cisza. Tylko tykanie zegara i ten specyficzny spokój, który po pewnym czasie zaczyna przytłaczać.

Nie wiem skąd, ale przypomniała mi się rozmowa z Tomkiem, moim szwagrem. Tomek jest taki, co zawsze ma jakiś plan. Kiedyś opowiadał, że czasem wieczorem loguje się do kasyna online. "To nie hazard – mówił – to rozrywka. Wkładasz dwie dychy, grasz godzinę, zapominasz o świecie". Wtedy się zaśmiałem. Księgowy i kasyno? Żaden dobry rachunek.

Ale w tamtą popołudniową ciszę, z tą kawą i pustką wokół, pomyślałem: co mi tam.

Otworzyłem przeglądarkę. Wpisałem pierwszą lepszą nazwę, jaka przyszła mi do głowy. Po chwili trafiłem na stronę o nazwie vavadaa. Wyglądała przyzwoicie. Ciemne tło, złote akcenty, żadnych krzykliwych banerów. Zanim dobrze pomyślałem, założyłem konto. Zajęło to może dwie minuty.

Wpłaciłem 30 złotych – tyle akurat mogłem przepalić bez mrugnięcia okiem. Powiedziałem sobie: to mój budżet na dzisiaj. Jak przegram, idę oglądać serial.

Zacząłem od prostego automatu. Jakiś ze starożytnym Egiptem – piramidy, faraonowie, skarby. Ustawiłem stawkę na 2 złote. Kręcę. Nic. Kręcę. Nic. Po dziesięciu spinach miałem 18 złotych. Norma. Bez emocji.

Ale coś mnie tknęło, żeby nie odpuszczać. Przeszedłem do innej gry – tym razem z krupierem na żywo. Blackjack. Tu już trzeba myśleć. A myślenie to moja działka. Postawiłem 5 złotych. Dostałem 15. Krupier miał 6. Nie dobrałem. Krupier dobrał i przebił. Wygrałem. 23 złote.

Postawiłem 10. Dostałem dwie damy. Rozdzieliłem. Na pierwszej ręce dostałem 19, na drugiej 20. Krupier otworzył 17. Przegrałem tylko jedną rękę, ale wygrałem dwie – suma plus 10 złotych. Na koncie 33.

Uśmiechnąłem się. Księgowy w blackjacku? Kto by pomyślał. Zaczynało mnie to wciągać. Liczyły się tylko karty. Nie było faktur, nie było podatków, nie było klientów z pretensjami. Był tylko stół, krupier i ja.

Postawiłem 15 złotych. Dostałem 18. Krupier miał 9. Pasowałem. Krupier dobrał 5 – 14, dobrał jeszcze 6 – 20. Przegrałem. Konto spadło do 18 złotych. Wdech. Wydech. Nie panikowałem.

Postawiłem ostatnie 18 złotych na jednego spina w automacie. Wybrałem grę z diamentami. Nacisnąłem. Symbole zaczęły wirować. Zatrzymały się. Trzy rubiny. Bonus. Potem darmowa runda. Potem kolejna. Ekran eksplodował kolorami. Licznik skoczył: 50, 120, 200, 350.

Zatrzymał się na 420 złotych.

Czterysta dwadzieścia. Z trzydziestu.

Siedziałem w kuchni, przy tym samym stole, z tą samą kawą, która już dawno wystygła. I nie wierzyłem. Sprawdziłem dwa razy. Historia transakcji się zgadzała. Vavadaa pokazywało czyste 420 złotych do wypłaty.

Kliknąłem. System poprosił o weryfikację – normalna procedura. Wysłałem zdjęcie dowodu. W ciągu kwadransa konto zostało zweryfikowane. Wypłata poszła na Blika. Trzy minuty. Pieniądze na koncie.

Zadzwoniła żona. "Zrobiłeś obiad?" – zapytała. "Jeszcze nie" – odpowiedziałem. "Ale możesz zamówić pizzę. Ja stawiam."

Zamówiłem dużą, z czterema serami i salami. Do tego dwie colę. Rachunek? 89 złotych. Normalnie bym się wahał. Tego wieczoru – kliknąłem bez wahania.

Gdy wrócili, jedliśmy, śmialiśmy się, dzieciaki opowiadały o treningu. Normalny wieczór. Ale w mojej głowie cały czas powtarzała się ta scena przy kuchennym stole. Kawą, cyframi, diamentami i tą chwilą, gdy licznik stanął na 420.

Od tamtej pory nic się nie zmieniło. Dalej pracuję w księgowości, dalej liczę faktury, dalej sprawdzam bilanse. Ale czasem, gdy mam gorszy dzień, otwieram vavadaa na telefonie. Wpłacam 30-40 złotych, gram godzinę. Czasem wygram stówkę, częściej przegram. I to jest w porządku.

Bo nauczyłem się jednego – nawet księgowy może mieć swoje pięć minut. Nawet po zamknięciu miesiąca, przy zimnej kawie, w pustym mieszkaniu. I nie trzeba wielkiej filozofii. Wystarczy odrobina odwagi, żeby spróbować czegoś nowego. I pamiętać, że to tylko gra. A nie bilans otwarcia.

Żona czasem pyta: "Dlaczego się tak uśmiechasz, jak patrzysz w telefon?".

Mówię: "Bo cyfry się zgadzają".

I to nie jest nawet kłamstwo.